ضمایر اول شخص--موسسه علمی پژوهشی فخر رازی

استفاده از ضمایر اول شخص در نگارش متون علمی

ضمایر اول شخص--موسسه علمی پژوهشی فخر رازی

اغلب اوقات پژوهشگران مبتدی تمایلی به استفاده از ضمایر اول شخص “من” و “ما” ندارند و دلیل اصلی آنها برای این کار این است که معتقدند ممکن است مخاطبین، متن علمی مورد نظر را امری ذهنی در نظر بگیرند، در حالی که علم در کل درباره عینیات می باشد.با این حال، هیچ قانون جهانی علیه استفاده از ضمایر اول شخص در نگارش متون علمی وجود ندارد.

دکتر دیوید شالتز نویسنده کتاب علم فصیح درباره استفاده از ضمایر اول شخص در نگارش متون علمی تحقیق کرده است. او متوجه شد که چندین راهنما برای انجام مقاله های پژوهشی از استفاده از ضمایر اول شخص دفاع می کنند.

برای مثال، در کتاب “چگونه مقاله پژوهشی بنویسیم و چاپ کنیم” اثر رابرت دی و باربارا گاستل داریم:

به همین دلیل (اجتناب از استفاده از ضمایر اول شخص در نگارش متون علمی) معمولا دانشمندان از عبارات طولانی و مبهم مانند “این امر مشخص شد که …” در مقابل عبارت کوتاه و غیرمبهم من متوجه شدم. دانشمندان جوان می بایست در مقابل تواضع کاذب پیشینیان خود بایستند. از استفاده از عامل یک عمل در جمله حتی اگر “من” و “ما” باشد نترسید.

بسیاری از دانشمندان مشهور از ضمایر اول شخص استفاده کرده اند، همانطور که در “مهارت انجام مقالات علمی” آمده است:

اینیشتین گاهی اوقات از ضمیر اول شخص استفاده می کرد … همچنین فاینمن، کوری، داروین، لایل و فروید گهگاهی از ضمایر اول شخص استفاده می نمودند. تا جایی که تاکید شما بر روی کارتان باشد و نه خودتان، استفاده از ضمایر اول شخص ایرادی ندارد.

شاید یکی از بهترین دلایل استفاده از ضمایر اول شخص در کتاب “جعبه صابون سردبیر علمی” آمده است:

“اعتقاد بر این است …” عبارتی بی معنا و غیر ضروری برای اظهار تواضع می باشد. مخاطب مقاله تمایل دارد تا بداند چه شخصی اعتقاد دارد و فرض می کند، نویسنده یا افراد متخصص دیگر.

از طرف دیگر، کتاب “راهنمای علمی برای انجام مقاله و پایان نامه” بیان می کند که در استفاده از ضمایر سوم شخص، نویسنده این منظور را منتقل می کند که هر شخص دیگر با استفاده از مواد و روش های موجود در مقاله به همان نتایج می رسد. ضمایر اول شخص برای بیان اعتقادات شخصی استفاده می گردد.

“نگارش متون علمی” نیز علیه استفاده از ضمایر اول شخص موضع گرفته و بیان می کند که مخاطبین مقالات علمی در درجه اول به گزاره های علمی علاقه دارند و نه افرادی که این گزاره ها را کشف یا اختراع کرده اند. با این حال این کتاب اشاره می کند هنگام نگارش مقالات علمی بعضی اوقات لازم است نشان دهیم که چه شخصی عمل مشخصی را انجام داده است.

در کتاب علم فصیح، دکتر شالتز اظهار می کند که اگر ضمایر اول شخص به طور محدود و برای بهبود شفافیت و وضوح مطلب استفاده گردند، استفاده از آنها در نگارش متون علمی قابل قبول می باشد. به عبارت دیگر، مقاله خود را از “من” و “ما” پر نکنید. اما مجبور هم نیستید که به طور سختگیرانه از استفاده از ضمایر اول شخص خود را منع کنید. برای مثال هنگام بیان فرض های غیر استاندارد (بر خلاف دی و گاستل، من فرض می کنم که …) یا هنگام توضیح عمل و یا مشاهده شخصی (ما تصمیم گرفتیم که …. را شامل نگردانیم) از آنها استفاده کنید. در نهایت از قراردادهای موجود در رشته خود استفاده کنید و مجله ای را بررسی کنید که قرار است مقاله خود را برای آن ارسال کنید

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *